Adam Uziembło to jeden z najwybitniejszych działaczy ruchu socjalistycznego w Polsce.  Przeszedł cały szlak swojego pokolenia – od ruchu socjalistycznego w carskiej Rosji i austro-węgierskiej Galicji do PPS w wolnej II Rzeczpospolitej. Żył długo (1885-1971), walczył w rewolucji 1905 roku, w obronie Niepodległości 1920 roku, przed wojną publicysta lewicowych tytułów, potem uczestnik II wojny światowej, emigrant polityczny, aby tuż przed swoją śmiercią wrócić do Polski. Tragizm tych losów widać najlepiej w skomplikowanych losach lewicowej rodziny Uziembłów. Brat Stanisław zginął razem z więźniami Starobielska w Charkowie, a syn Adam był generałem ludowego Wojska Polskiego. Nic nie jest w naszej historii tak proste, jak się wydaje.

W PRL Adam Uziembło został skazany na zapomnienie. Rażąco niesłusznie. Jego losy są bowiem najlepszą ilustracją myśli i działań  polskiej lewicy na przełomie wieków i u progu niepodległości. Myśli wyjątkowo głębokich, spostrzeżeń i projektów do dziś aktualnych. Przepojonych ideą umacniania niepodległości państwa polskiego, budowanego wedle ideałów sprawiedliwości społecznej.

Te myśli przypomniał Ośrodek KARTA i Dom Spotkań z Historią wydając w 2008 roku zapiski i niektóre artykuły Adama Uziembło. Opatrzyła je komentarzami  córka Aniela, a wstęp napisał Zbigniew Gluza – Szef KARTY. Pani Aniela ma już 99 lat i nigdy nie wyrzekła się lewicowych poglądów.   Za ich zgodą – za co dziękujemy – publikujemy dziś napisane w latach trzydziestych  pięć tekstów Adama Uziembło. Zobaczcie Państwo jak brzmi to profetycznie!

Krzysztof Janik

NEWSLETTER

FreshMail.pl